NieuwsPosted by Phantasy-Art 19 Aug, 2010 00:32:15Op 8 augustus waren de Scheldewijdingsfeesten te Doel.
Ik was uitgenodigd door Richard de Nul (fotograaf) en Paul Vincent (schrijver-dichter) om samen met hun te exposeren in de kapel van het oude klooster te Doel.
Natuurlijk heb ik daar ja op gezegd, voor mij een eer om naast deze mannen mijn werk te mogen vertonen aldaar.
Samen met mijn collega fotografe Jacqueline zijn we op zondagmorgen vroeg vertrokken om alles in orde te maken voor de grote opening.
Het welkomstcomite stond al op ons te wachten toen we aankwamen.
Hier wat links waar je alles kunt zien en lezen wat er die dag allemaal te zien is geweest in de kapel van Doel.
Site van RichardPaul VincentOnze siteBericht in PZC (provinciaal zeeuwse courant)DOEL - Dwars tegen de onvermijdelijke verdwijning
van het dorp Doel in houden bewoners en sympathisanten vast aan de
traditie van de Scheldewijding en de Doelse feesten.
De
gemeente Beveren draaide dit jaar de subsidiekraan voor de Doelse
feesten volledig dicht, maar toch vonden de festiviteiten gisteren voor
de 36e keer plaats. Met de jaarlijkse Scheldewijdingsmis, gevolgd door
de bootwijding aan de oever van de Schelde, en de rommelmarkt. Die was
dit jaar veel groter dan andere jaren. De kramen stonden al opgesteld
vanaf de kruising met de provinciale weg naar Kieldrecht. Daardoor
reden er dit jaar ook geen huifkarren vanaf dat punt richting Doel
centrum. De dienst in de gerestaureerde kerk werd opgeluisterd door het
plaatselijk zangkoor en voorgegaan door hoofdaalmoezenier Dirk de
Maeght en pastoor Daniël Van de Velde uit Vrasene. De duizenden
bezoekers aan het bedreigde dorp werden verder verwelkomd met
tentoonstelling en muziek. Zo verbeeldden Jacqueline van der Meulen en
René Frik het sterven van Doel met een doodskist en grafzerken in het
parochiehuis.
Hierbij een grote foto van ons met kunstwerken, alleen stond die alleen in de krant en niet online.
Maar het krantenknipsel is veilig gesteld.
NieuwsPosted by Phantasy-Art 14 Aug, 2010 02:10:07Bijna een halve eeuw al leven de inwoners van Doel in onzekerheid over de toekomst van hun dorp.
"'We zitten hier maar te wachten, te wachten", klonk het in de jaren 70 en, het wachten beu, verwoordde een bewoner het in 1999 zo: "Er moet een beslissing vallen: Doel blijft, Doel gaat weg.
"
Leo Delwaide sr.: "Uitbreiding is volstrekt nodig"
Het begon allemaal in 1965: de Antwerpse haven, die toen uitsluitend op de rechteroever aanwezig was, breidde in de jaren 50 en 60 razendsnel uit. Dat had vooral te maken met de explosieve groei van de petrochemische industrie.
De Antwerpse haven wou zich ook op Linkeroever vestigen en in het Waasland 10.000 hectare inlijven.
Het ging om het volledige gebied ten noorden van de Expessweg Antwerpen-Knokke tot aan de Nederlandse grens en ten oosten van de weg Vrasene-Kieldrecht.
"Ik zag geen toekomst meer in Doel"
In 1968, nog vóór alle plannen voor de nieuwe haven en industrieterreinen op Linkeroever vastlagen, werd in het hele gebied, ook in Doel, een bouwverbod opgelegd. En dat zorgde voor twijfel en onzekerheid over de toekomst.
De Doelenaars wachtten op hun onteigening. Of zou de dorpskern toch behouden kunnen blijven?
Volgens een studie van de Intercommunale voor het Waasland kon Doel best helemaal verdwijnen. Dat was de enige "volwaardige menselijke oplossing". Maar een beslissing kwam er niet. Jarenlang gebeurde er niks.
Ondertussen werd er vlak bij de dorpskern een kerncentrale gebouwd. In 1975 werden de eerste reactoren in gebruik genomen en ten noorden van het dorp rezen enorme koeltorens op.
"Vruchtbare polders worden woestijn - STOP STOP"
Het verzet in het Waasland tegen de Antwerpse havenplannen groeide, zeker in de jaren 70, bij de landbouwers en in de dorpen. Volgens het gewestplan was Doel toen al gedoemd om te verdwijnen.Maar wanneer dat effectief moest gebeuren, wist niemand.
CVP-senator Ferdinand De Bondt uit Sint-Niklaas was het boegbeeld van de Wase strijd tegen de ongebreidelde havenexpansie. In een bewogen Panorama-uitzending uit 1976, de eerste liveuitzending ooit van het programma, nam hij het op tegen zijn partijgenoot en toenmalig Antwerps havenschepen Leo Delwaide.
Delwaide verraste vriend en vijand toen hij in de parochiekring van Doel stelde geen voorstander te zijn van de verdwijning van Doel. "Van Antwerpse zijde is die eis nooit geformuleerd geworden", klonk het.
Ook een vertegenwoordiger van Openbare Werken haastte zich te zeggen dat Doel "voor de realisatie van de industrieterreinen niet diende te verdwijnen".
Mark Eyskens: "Alle redenen om Doel te behouden"
En toen leek het tij te keren voor Doel.
In 1978 kwam staatssecretaris voor Streekeconomie Mark Eyskens persoonlijk met een helikopter naar Doel.
Doel mocht voor altijd blijven bestaan, zo luidde zijn boodschap.
Door de economische crisis van de jaren 70 was gebleken dat de Antwerpse ambities veel te groot waren. Bovendien was Doel volgens Eyskens "een heel specifiek en waardevol dorp". Doel leek gered. Ondertussen waren de onteigeningen wel al begonnen.
"Doel wordt doodgedrukt"
Doel was tien jaar lang gedoemd om te verdwijnen en mocht dan toch plots blijven bestaan.
Maar dat betekende geenszins dat de problemen van de baan waren. Door de bouwstop was een langzaam verval ingezet.
In 1980 stonden tientallen huizen leeg. De meeste andere woningen waren hopeloos verouderd. Ook de bevolking verouderde en niemand was bereid om in Doel nog te investeren. Het dorp leek veroordeeld tot een zieltogend bestaan.
"Ge moet er de moed in houden", zei pastoor César De Cock, die in 1980 zelf afscheid nam van het polderdorp.
"Geen containerterminal in Doel!"
In het midden van de jaren 80 leek Doel dan toch opnieuw kansen te krijgen.
Het dorp werd uitgeroepen tot herwaarderingsgebied en de gemeente Beveren, waarmee Doel intussen was gefuseerd, besliste om zwaar in het dorp te investeren.
Jonge gezinnen werden aangemoedigd om in Doel te komen wonen en er werden zelfs miljoenen geïnvesteerd in de restauratie van de dorpskerk.
Tien jaar lang verdween Doel zo goed als volledig uit het nieuws: geen nieuws is goed nieuws. Maar in 1995 stond Doel ineens weer in rep en roer.
Plannen lekten uit dat de Antwerpse haven vlak naast het dorp een groot containerdok wou bouwen. Opnieuw sloeg de onzekerheid toe.
En sindsdien duikt Doel weer met de regelmaat van een klok op in het nieuws: protestacties, onteigeningen en ook de sloophamer. In 2005 werd het Deurganckdok ingehuldigd.
Er zijn plannen voor een tweede dok, het Saeftinghedok, maar de bouw is nog niet voor morgen.
Panorama 30 aug 2009
NieuwsPosted by Phantasy-Art 14 Aug, 2010 01:21:19Doel binnenrijden is een bevreemdende ervaring.
Tussen de wegwijzers “Haven 1095” of “Haven 1043” staan de blauwe pijlen naar het leeglopende dorp er onwerkelijk bij.
Een echt spookdorp is Doel nog net niet, maar de eerste huizenrij die je te zien krijgt, maakt al een haveloze indruk.
Zowat alle woningen staan leeg, ook een keurig villaatje dat kennelijk nog niet eens zo lang geleden een stel nieuwe veluxramen kreeg.
Rolluiken zijn neergelaten, gevels stilaan overwoekerd door klimop.
Hier en daar blijkt een huis toch nog bewoond te zijn. In een van de voortuintjes zitten twee mannen tussen het opschietende onkruid van de zon te genieten. Gelijk hebben ze, het is een stralende dag.
De straat loopt recht naar de opgehoogde dijk, waar een man op een bankje rustig de krant zit te lezen.
Achter hem ligt de brede Schelde te schitteren in de zon. De zeventiende-eeuwse windmolen, nu een café met terrastafels en rode parasols, en het veerpont naar Lillo maken dit dorp nog altijd geliefd op zomerse zondagen.
De enorme koeltorens van de kerncentrale en zelfs de kranen van het door velen vervloekte Deurganckdok ontsieren het beeld niet eens, maar geven het eerder een nog fascinerendere aanblik.
"De polder zit in mijn genen"
Aan deze plek heeft “nieuwe Doelenaar” Frie Lauwers haar hart verpand.
Al vier jaar huurt ze langs de dijk een onteigende woning die een tijdlang door krakers was ingepalmd.
Toen ze er haar intrek nam, lag de vloer bezaaid met drugspuiten. Nu is het een gezellig huis, volgestouwd met boeken, met een prachtig uitzicht op Prosperpolder en de Scheldedijk.
“Bij hoogwater zie ik ’s avonds de lichtjes van de boten voorbijglijden”, wijst Frie enthousiast. “Ik ben de kleindochter van schippers.
De polder zit in mijn genen. Daarom heb ik vier jaar geleden toch nog toegehapt om in Doel een huis te huren, al wist ik dat dit geen definitieve woonst zou zijn”.
Frie is een van de bezielsters van KunstDoel, een vzw die zich inzet voor het behoud van het dorp.
Aan haar balkon heeft ze het spandoek “Geen dok! Doel moet blijven!” bevestigd.
Ook het huis van Marina Apers, even verderop, is behangen met spandoeken, tot ergernis van haar tienerdochter.
Marina is een van de laatste huiseigenaars in Doel. Met zijn dertienen zijn ze nu nog. Zolang Doel op het gewestplan is ingekleurd als woonzone en de plannen voor het Saeftingedok nog niet zijn goedgekeurd, kunnen zij niet onteigend worden.
Marina en haar man kochten hun huis aan de dijk in 1991, toen het er nog naar uitzag dat Doel toch zou blijven voortbestaan. Haar ouders hadden haar nochtans gewaarschuwd: jaren geleden werden zij zelf als inwoners van het naburige Kallo al onteigend wegens de uitbreiding van de haven.
Toch zijn Frie en Marina nog bij de gelukkigen. Zij hebben uitzicht op de machtige Schelde, niet op gehavende huizenrijen en verkommerende woningen. De enkelingen die daarentegen nog midden in de dorpskern wonen, zien bijna dagelijks hoe elektriciteit en water in de verlaten huizen worden afgesloten, hoe huizen leeg komen te staan of tegen de vlakte gaan, hoe dagjesmensen foto’s komen nemen van het desolate dorp. “Sommige ramptoeristen doen zelfs meer dan dat: ze komen wat rest van de inboedel plunderen”, voegt Frie er verontwaardigd aan toe.
"De Schelde niet meer hebben: dat zou het ergste zijn"
Het kleine centrum van Doel, met zijn kaarsrechte straten, lijkt tegenwoordig meer op een anarchistische kunstgalerij in openlucht dan op een echt dorp.
Gevels en rolluiken zijn beschilderd met (soms heel geslaagde) graffiti, gedichten sieren muren en voordeuren. En wat hier nog het meest opvalt, is de stilte. Er rijden geen auto’s door de straten en er lopen nauwelijks mensen.
De sfeer die hier hangt, zeker vandaag op deze warme zomerdag, lijkt op de siësta in Zuid-Europese dorpen. Alleen: hier zal het leven niet plots uitbundig terugkeren, hier gaan de winkels nooit meer open.
Toch is er nog één winkeltje, dat van Marcella. In de etalage staan nog elektrische apparaten uit vervlogen tijden, die nooit meer een koper zullen vinden.
De winkelruimte is een rommelige opslagplaats geworden waar de katten het voor het zeggen hebben.
Marcella is de oudste inwoonster van Doel, een overblijver die hier geboren en getogen is. Veertig jaar lang heeft ze voortdurend familieleden en vrienden uit Doel zien wegtrekken.
Zelf was ze in de jaren 70 ook even geneigd om het dorp te verlaten, maar ze wilde haar oude ouders niet achterlaten. “Ik heb er nooit spijt van gehad,” zegt ze zacht. “Natuurlijk, zo gemakkelijk is het niet: er is hier geen bakker, er zijn geen winkels.
Maar wij hebben de oorlog meegemaakt: wij kennen de truken om ons uit de slag te trekken. Nee, dat is allemaal zo erg niet. Veel erger zou zijn dat we hier weg moeten en de Schelde niet meer zouden hebben”.
Zoals alle locals spreekt Marcella niet over “Doel”, maar over “Den Doel”. “Den Doel” is altijd al een bijzonder dorp geweest. “Het was afgelegen: acht kilometer van Kieldrecht, acht kilometer van Kallo, en verder alleen de grens met Holland. Het dialect papte ook meer aan met dat van Zeeuws-Vlaanderen. Den Doel was een dorpje op zijn eigen”.
"Een nieuw samengesteld dorp"
Het dorp uit Marcella’s jeugd bestaat allang niet meer. Maar het huidige Doel blijft “een dorpje op zijn eigen”.
Vandaag is het een vreemde mix van schaarse oude Doelenaren -vaak eigenaars die hun huis niet willen verlaten-, mensen zoals Frie die hier nog niet zo heel lang een woning huren, en geregulariseerde krakers. “Een nieuw samengesteld dorp”, omschrijft Frie het treffend.
Doel telt geen honderd inwoners meer, maar de harde kern die is overgebleven, vormt een ongewone maar hechte gemeenschap.
Allemaal lijken ze even verknocht aan het dorp, ook degenen die hier nog maar enkele jaren wonen.
Zoals Jef, die hier terechtkwam toen hij op invaliditeit werd gezet en zijn inkomen drastisch zag slinken. Hij weet erg veel over de geschiedenis van Doel en zit in met de mensen die hier veel langer wonen dan hij. “Ja, dat dorpje gaat je na aan het hart liggen”, zegt hij.
Jef vindt dat een bezoeker ook de kerk moet zien, die uitzonderlijk vanmiddag open is.
De kosteres brengt alles in gereedheid voor een afscheidsconcert voor Doel. Zij is een verzorgd ouder dametje met een zilveren kruisje om de hals, hij een knoestig type met een woeste baard en lang haar dat in slierten over zijn schouders valt.
In een “gewone” gemeente zouden die twee heel verschillende mensen elkaar wellicht niet eens kénnen.
Of ze zouden in elk geval geen hoge pet van elkaar op hebben.
Maar hier begroeten ze elkaar met de voornaam en beginnen ze hartelijk te babbelen.
En als Jefs uit de kluiten gewassen viervoeter de kraaknette kerk komt binnengestoven, zegt de kosteres met een toegeeflijk lachje “dat het blijkbaar een katholieke hond is”.
Een nieuw samengesteld dorp, inderdaad.
Het is bijna dood, maar zolang het nog leeft, blijft Doel iets bijzonders.
Sara Van Poucke 25 aug 2009
NieuwsPosted by Phantasy-Art 07 Aug, 2010 21:10:13Ons beeld van de Visser op tv bij de bluswerkzaamheden van alweer een brandstichting in Doel.
Link
NieuwsPosted by Phantasy-Art 02 Aug, 2010 20:54:38Treurig nieuws: sluiting van het Ruigoord consulaat, het
volkshuis...
.... en ....
Goed nieuws: een vervallen huis, bewoonbaar gemaakt,
een voorbeeld....
Vanmorgen is het volkshuis aan het park verzegeld door een deurwaarder
onder politiebegeleiding.
Alles keurig neutraal in beeld gebracht...
Waarom dit heeft moeten plaatsvinden is onbegrijpbaar, zeker
wanneer men ziet hoe het gebouw is opgekuist en terug bewoonbaar is
gemaakt.
http://www.denul.net/places/Doel/Buildings-Houses/Public%20House/doel.html
Deze metamorfose is geen uitzondering want ook een gebouw
aan de Engelsesteenweg is keurig opgeknapt door Frank en Inneke. Mag dit
een voorbeeld wezen?
Proficiat aan De Muziekdoos, zij mogen trots zijn !!!
http://www.denul.net/places/Doel/Artists/Locals/doel.html
NieuwsPosted by Phantasy-Art 01 Aug, 2010 22:31:33Beste
vrienden en (Kunst)Doelsympathisanten,
In
onze laatste nieuwsbrief vindt u het programma van de Scheldewijding en nog
enkele nieuwsberichten (sorry voor dubbelbericht aan al wie hem rechtstreeks
via de webservermailing heeft ontvangen):
http://www.kunstdoel.net/nl/content/scheldewijding-doelse-feesten-en-nevenevenementen-nieuwe-doelsong-ria-pacqu%C3%A9e
Jammer
genoeg gooit de gemeente Beveren en de Maatschappij voor Linkerscheldeoever sinds
gisteren waar mogelijk roet in het geplande feestgebeuren.
Studenten/kunstenaars die een kunstwerk met afvalmateriaal aan het bouwen
waren, kregen van een deurwaarder een bevel tot ontruiming en hun kunstwerk
werd inmiddels ook al met een bulldozer platgewalst, en de mensen van Ruigoord
en de Muziekdoos, die een tentoonstelling en free podia hadden gepland op
diverse locaties in Doel, moeten tegen maandag alles ontruimen.
Meer
informatie en achtergrond kunt u lezen op onderstaande links. Dit verhaal zal
jammer genoeg nog vervolgd worden, vrees ik…
http://www.kunstdoel.net/nl/nieuws/maatschappij-linkerscheldeoever-stuurt-deurwaarder-af-op-jonge-kunstenaars-doel
http://www.kunstdoel.net/nl/persbericht-studenten-over-bevel-tot-ontruiming
Wij
hopen u aanstaande zondag op de Scheldewijding talrijk te mogen begroeten, als
blijk van steun aan het belaagde dorp en zijn “goedbeDoelenden”
NieuwsPosted by Phantasy-Art 01 Aug, 2010 22:12:02Beste,
Hier bijgevoegd sturen wij u de
mail die we naar de burgemeester van Beveren, Marc Van De Vijver, en de
Maatschappij Linkerscheldeoever hebben gestuurd. Eerste heeft tot op
heden nog niet geantwoord, hoewel ons project ter sprake is gekomen op
de laatste gemeenteraad. De Maatschappij gaf gisterennamiddag te kennen
dat in het kader van "een goede huisvader te moeten zijn, na de recente
rechterlijke uitspraak over Doel" we geen toestemming kregen om ons
project uit te voeren.
Ons
project bestaat/bestond erin om afval en puin zo te belichten als een
mogelijk bouwmateriaal. Dit universele en internationale besef van
"Afval is voedsel" probeerden we hier effectief aan te tonen. Groot is
onze verbazing van onze bevel-tot-ontruiming, aangezien het dorp vol
puin ligt. Blijkbaar maakt men er een probleem van dat puin van één
perceel niet op het andere mag liggen. Dat was nl onze concrete
handelswijze: alle afval (gaande van autobanden tot balken tot glazen
flesjes) plaatsen we op zo'n manier dat we kunstwerken construeren.
Afval die we trouwens konden vinden doordat we openlijk op tuinen
konden, of deuren van huizen wagenwijd openstonden. Dit is vreemd
aangezien de Maatschappij Linkerscheldeoever onlangs verplicht werd om
zijn huizen goed te vergrendelen.
Het
bevel-tot-uitzetting verplicht ons ertoe om alle afval dat op het
bewuste perceel zich bevindt, zijnde de Havenweg, ontruimd wordt. Toen
we vroegen naar waartoe zei men dat het in alle geval niet op de
oorspronkelijke locaties teruggebracht mocht worden. Dit lijkt ons zeer
vreemd, aangezien alles net daar vandaan kwam.
We hebben het
bevel-tot-uitzetting vandaag ontvangen op basis van een vonnis van 15
juli om illegale woonwagens te laten verwijderen. Vreemd dat we op
basis daarvan betekend worden, aangezien we a) hier na vraag van de
politie al dagen niet meer kampeerden en b) we hier slechts arriveerden
op 25 juli, lang na datum van het vonnis.
Een
ander concept dat gefnuikt wordt is een klein festival dat hier
georganiseerd wordt. Ook dit mag sinds vandaag niet meer doorgaan. Dit
was een festival van de mensen uit Ruigoord, een dorp met een
gelijkaardig verhaal in de haven van Amsterdam. Een festival met
poëzie, muziek, theater, foto- en videovoorstellingen etc. Deze mensen
zijn al drie weken lang het oude parochiehuis aan het opknappen, met
eigen middelen en eigen vrije tijd, om dit gebeuren te kunnen laten
doorgaan en net nu komt men zeggen dat dit niet meer door kan gaan.
Het
lijkt ons dat elk positief initiatief de mond gesnoerd wordt. Dit zijn
initiatieven die in se niet politiek getint zijn. Culturele evenementen
organiseren is niet gelijk aan actievoerende boycot. Waarom kan men
positieve evenementen niet dulden, terwijl dit voor de resterende
bewoners net ontspanning kan werken. De bewoners zijn net blij met dit
soort initiatieven, aangezien ze voor sociale controle zorgen.
Alvast bedankt - met vriendelijke groeten,
Jeroen, Charlotte en Diederik
|
| Eerdere brief aan burgemeester/Maatschappij Linkerscheldeoever |
|
Geachte,
Wij
zijn drie studenten die ons willen engageren voor een kunstproject
“Afval is voedsel”. Hieraan willen we onder meer ook twee masterproeven
verbinden. In de bijlage vindt u een korte voorstelling van ons project
en enige lectuur m.b.t. de eindproducten. Het was onze doelstelling om
tien dagen te werken aan onze opstellingen/dummies (= prototypes). Na
deze tien dagen, maandag 9 augustus, wordt alles terug afgebroken.
Gedurende deze tien dagen hadden we graag deze opstellingen “bewaakt”,
enerzijds om te garanderen dat er niet aan gevandaliseerd wordt,
anderzijds omdat het leven met en door gerecycleerd materiaal het
belangrijkste aspect van ons project is. Reeds ruime tijd geleden viel
ons oog op het braakliggend stuk grond naast de Havenweg in de
deelgemeente Doel.
Na
kennismaking met de bewoners bleken deze zeer enthousiast te zijn over
ons project. Het bleek geen probleem te zijn om de uitvoering daar te
realiseren. Op voorwaarde dat er geen overlast zou zijn, maar die
garantie konden we geven. Omdat we voor slechts korte tijd gebruik
maken van een ongebruikt stuk grond en de bewoners er geen graten in
zagen, verwachtten we geen verdere problemen. De politie is er ons
echter op komen wijzen dat we schriftelijke toestemming nodig hebben
van de gemeente en/of de Maatschappij Linkerscheldeoever.
We
beseffen nu dat we hier in de fout zijn gegaan en hopen dat u ons hier
toch nog de toestemming voor wilt geven. We zouden namelijk met ons
kunstproject klaar willen zijn tegen de Scheldewijdingsfeesten. Daarom
hopen we dat u ons de kans geeft om het project voort te zetten.
Voorts garanderen wij...
dat we geen overlast veroorzaken en in goede verstandhouding met de bewoners leven
dat mensen van buiten het project door ons worden geweerd
dat we alles in originele staat achterlaten.
Wij
willen er u tenslotte op wijzen dat het een apolitiek kunstproject is
dat niets te maken heeft met de havenproblematiek, maar wel degelijk
met kunst en recyclage.
Intussen hebben wij, in afwachting van uw antwoord, onze tenten verwijderd.
Hopend op een spoedig antwoord,
Diederik Jeangout, Master Grafisch Ontwerp Sint-Lucas Anwerpen
Jeroen Van Ranst, Master Wijsbegeerte Universiteit Gent
Charlotte Van Steen, voortgezette Bachelor Interieurvormgeving en Design K.H. Mechelen |
NieuwsPosted by Phantasy-Art 01 Aug, 2010 22:10:17Marc vd Vijver en maatschappij de linkeroever zijn weer lekker bezig.
De mensen uit Doel meldden KunstDoel deze namiddag dat de Maatschappij een deurwaarder en een bulldozer naar de Havenweg in Doel heeft gestuurd om het installatiekunstwerk af te breken dat enkele jonge kunstenaars aan het vervaardigen waren met afval uit het dorp.
Hun bedoeling met deze actie was het dorp op te schonen en het afvalmateriaal een positieve herbestemming te geven (zie recent bericht hieronder).
Dit kunstwerk had tegen de Scheldewijding (8 augustus) voltooid moeten zijn.
De kunstenaars dienden voor dit initiatief een rijkelijk gemotiveerde aanvraag in bij de Maatschappij voor Linkerscheldeoever, met een gedetailleerde conceptbeschrijving, powerpointpresentatie en de belofte na de Scheldewijding alles terug te ontmantelen.
Pas gisteravond kregen zij een mailtje terug dat hen geen toestemming verleend werd.
Zij lazen dit bericht pas vanavond, na de deurwaardersactie, omdat zij voor PC-gebruik afhangen van welwillende Doelbewoners.
Zonder enige vorm van dialoog krijgen deze jongeren nu meteen te maken met een deurwaarder en bedreigingen met dwangsommen.
Indien de betrokken overheid haar inspiratie voor dit initiatief uit het recente arrest van het Gentse Hof van Beroep put en het dorp in de toekomst consequent van iedere vorm van vandalisme wil vrijwaren, zou KunstDoel het betreuren dat geen onderscheid wordt gemaakt tussen goedbedoelende kunstenaars en vandalen, maar verder weinig bezwaren uiten.
Onbeteugeld vandalisme uit een erg recent verleden noopt ons echter tot scepticisme wat betreft de ware intenties van de overheid.
Dit riekt ons inziens naar een beleid met twee maten en gewichten…
Wij houden u via onze kanalen op de hoogte van verdere ontwikkelingen en de juiste toedracht van dit dossier.
